Anso in China

Onverwacht bezoek

2010-05-31T13:35:00.001+02:00

Gerammel aan de deur. Voorwerpen die zomaar uit zichzelf omvallen. De badkamerdeur die ik elke avond sluit en iedere morgen weer openstaat. Stukjes hout op de badkamervloer. Stukken zeep die met de dag korter worden. Het is zover, dacht ik bij mezelf, ik heb mijn gezond verstand volledig verloren. Misschien ben ik gewoon al té lang in China? Misschien was die melkpoeder toch echt wel niet te vertrouwen? Er spookte vanalles door mijn ondertussen compleet verwarde en aangetaste geest.

Dagen gingen voorbij, aaneengeregen door slapeloze nachten. Toen iedereen zei dat ik spoken zag, besloot ik in mijn kamer als een dementerende wat voor me uit te staren. Tot plots mijn blik bleef hangen op ons vuilnisbakje. En wat zag ik daar! Er zat een ratje vol jolijt bovenop de berg vuilnis! Zijn oogjes fonkelden van geluk. Hij genoot duidelijk van het festijn, een stukje appel in de ene poot, terwijl het met de andere poot kwistig de niet eetbare elementen in het rond zwierde. Plots kreeg het beestje ook mij in de gaten, zijn blik verstarde. Met zijn pootje veegde hij snel wat chocolade van zijn snoet, en als een kleine acrobaat sprong ie uit de vuilnisbak en verdween in de badkamer.

"Godzijdank!" dacht ik bij mezelf "ik ben niet zot!" terwijl ik ondertussen als een bezetene op mijn bed sprong en vastbesloten was er nooit meer van te komen. Een halfuur later, besefte ik dat er toch niemand mij te hulp zou komen en dat ik daar niet eeuwig kon blijven staan. Ik kreeg trouwens ook een beetje honger.

Ik ging naar de receptie om mijn heuglijke nieuws te gaan melden. “Wij zijn bang van ratten, dus ehm leer er maar mee leven!” klonk het in koor. Behulpzaam als altijd. Dan ging ik maar naar de poortwachter, die eigenlijk het probleem van een rat in mijn kamer niet inzag, maar na veel zagen toch eens wilde komen kijken. Die besloot dat dat beestje in de afvoer van de douche woonde en dat we gewoon de afvoer terug moesten afsluiten en dat alles dan opgelost was. Niet dat ik dit een oplossing vond, maar het zou misschien toch al enige gemoedsrust brengen. Maar vijf minuten later lag het putje van de afvoer alweer open, en zag ik geen andere optie dan weer wat op mijn bed te gaan kamperen.

Daarna had de poortwachter het ingenieuze idee om een hele hoop stenen op de afvoer te leggen. Douchen zat er dus niet meer in. Na een slapeloze nacht deed ik met trillende handen de badkamerdeur open, om te ontdekken dat de stenen verschoven waren. We hebben hier duidelijk niet te maken met een middelmatige rat, het is er ééntje van het superieure ras, voorzien van kracht en hersenen! Het zou me niet verwonderen als dit exemplaar ontsnapt was uit een laboratorium.

Na enkele dagen en veel gezaag, kregen we uiteindelijk toch een val! Super dacht ik, nu gaan we er rap vanaf zijn. Maar een rat vangen met een muizenval is nu niet bepaald gemakkelijk. Het beest at gewoon het eten op en ging daarna weer braafjes in zijn schuilplaats zitten, wachtend tot de avond om dan de badkamerdeur weer verder te komen opeten! Honestly, it was driving me out of my tiny little mind!

Om een lang verhaal kort te maken, ik heb hun de oren van hun stomme Chinese kop moeten zagen om een andere kamer te krijgen! Na veel te veel dagen zonder slaap en zonder douche, ben ik met mijn allerliefste kamergenoot kunnen verhuizen naar een andere kamer!

Ondertussen zit ik in een supergezellig hostel in Beijing, mij voor te bereiden op mijn job als vertaler slash gids die morgenvroeg begint. Wish me luck!

Ook nog even vermelden dat mijn meest avontuurlijke avonturen die ik in februari beleefd heb nog niet op mijn blog staan, maar als ik thuis kom, moet ik toch nog iets te vertellen hebben, nietwaar?

Veel liefs!

Van Beijing tot Shanghai

2010-04-15T07:10:00.006+02:00

Ik moet het toegeven, het is misschien een beetje na datum, maar hier volgt alsnog een verslagje van de fantastische reis die ik in januari met mijn mama en broer heb gemaakt. Ik heb op deze blog ondertussen al genoeg mijn zegje kunnen doen, daarom heb ik deze keer gevraagd of mijn mama eens een gastblog wilde schrijven, dus geniet hieronder van haar verslag!

Jullie weten het natuurlijk al dat Frédéric en ik in januari op bezoek zijn geweest bij Anne-Sophie. Met ons drietjes hebben we een ongelooflijke reis gemaakt.

Op een winterse zaterdag zijn we vertrokken, sneeuwbuien teisterden ons kleine landje. Op het Britse eiland sneeuwde het nog meer zodat er geen vluchten waren naar Londen. De NMBS heeft ons dan met de TGV naar Parijs gebracht en vandaar konden we dan vertrekken naar Peking. Een lange vlucht op een krap bemeten plaatsje, ik vraag mij nog altijd af hoe een mens van normale afmetingen dat volhoudt. Onze eerste confrontatie met China was een lange rij wachtende reizigers. We moesten één voor één voorbij een streng uitziende ambtenaar, die ons minutenlang aanstaarde om te controleren of we wel zeker degene waren die op de foto in ons paspoort stond. Daarna was het een emotioneel weerzien met Anne-Sophie, we hebben haar bijna plat geknuffeld. Het was dan ook meer dan 4 maand geleden dat we elkaar in levende lijve hadden gezien.

De rit met de taxi naar ons hotel was een belevenis op zich; tegen 160 Km/ u in een VW van 20 jaar oud. Peking of Beijing is een uitgestrekte stad met weinig hoogbouw. Gelukkig waren we op voorhand verwittigd dat het er berekoud was. Die Siberische koude hebben we dag na dag getrotseerd want we wilden zo veel mogelijk zien. De Verboden Stad is een enorm complex met verschillende prachtige paleizen, het zag er niet zo gezellig uit om in te wonen. Ik vond de keizerlijke tuinen het mooist met kleine paviljoentjes die precies rechtstreeks uit de Efteling waren overgevlogen, of is het andersom.

Een daguitstap naar de Chinese muur mocht zeker niet ontbreken. Een stenen lint dat kronkelt over de heuvels met weidse uitzichten. Op sommige plaatsen was het een steile beklimming maar het panorama was overweldigend. De Lamatempel, de Tempel van Confucius, de Tempel van de Hemel, het Tian’an Menplein, we hebben het allemaal gezien.

Op een avond werden we uitgenodigd door Sandra, de Pekinese languagepartner van Anne-Sophie, in een Peking Duckrestaurant. Er gaat niets verloren van die eend, alles wordt bereid behalve de pluimen. Er was ook het gezellige avondje uit naar het Laoshe Theater waar we al slurpend van onze thee konden genieten van o.a. Peking Opera, Kung Fu demonstraties, een goochelact. Aan de vele foto’s die er aan de muur hingen konden we zien dat er verschillende groten der aarden ons hier waren voor gegaan.

Met een binnenlandse vlucht zijn we naar Xian gereisd. Hier bezochten we de klokken-en trommeltoren, de levendige Moslimwijk met kraampjes vol etenswaren. Ik heb mij alleen gewaagd aan een beker bloedrood granaatappelsap, het smaakte lekker fris, zoet en zuur. Anne-Sophie had de statige krijgers van het Terra-cottaleger al eens ontmoet maar voor ons was het een eerste kennismaking. Een enorme site met megalomane gebouwen ergens te midden van het platteland. Op het programma stond ook een fietstochtje op de stadsmuur. Al sakkerend op het krakkemikkige vehikel zagen we hoe de plaatselijke bevolking allerlei versieringen aan het fabriceren waren voor het Chinese Lentefeest. De mannen lasten en assembleerden ijzeren skeletten tot vazen, bloemen, draken, boompjes en de vrouwen bekleedden dit met kleurrijke stoffen, het zag er nu al beeldig uit.

De eerste indruk die we kregen van Hefei by night was een Las Vegasachtig uitzicht met veel verlichte gebouwen. Op klaarlichte dag zag de stad er echter heel anders uit. De faculteit zag er een beetje armtierig uit en we hebben toch maar afgezien van een etentje in het universiteitsrestaurant of wat dat er dan ook voor mocht doorgaan.

Als enige Europeanen reisden we met een hele bus Chinezen naar Hangzhou, een bedrijvige Westers aandoende stad. We maakten een boottochtje op het schilderachtige Westmeer dat wordt omgeven door glooiende heuvels. Met een taxi reden we naar het heuvelachtige gebied rond de stad en bezochten de Lingyin Si tempel, één van de grootste tempels in China. Er waren veel Boeddha’s te zien, de ene al wat mooier en groter dan de andere maar het was beslist de moeite waard. Vandaar ging het naar Longjing, een dorp midden in de theevelden. Het was putje winter en we stonden hier te midden van zoveel groene struiken. Hier wordt één van de bekendste soorten thee geteeld.

We hadden het voorrecht om met een recente, supersnelle trein naar Shanghai te sporen. De skyline was adembenemend en we kwamen ogen tekort. De uitdrukking ‘the sky is the limit’ is hier zeker van toepassing. We vonden het uitzicht vanuit onze hotelkamer op de 40ste verdieping al spectaculair, maar toen we op de 56ste etage van de Jinmaotoren kwamen was het helemaal hallucinant. Een hele avond hebben we op deze duizelingwekkende hoogte kunnen genieten van een smakelijk verjaardagsdiner terwijl het drukke stadsleven zich beneden afspeelde.
Tussen al deze wolkenkrabbers ligt de oude stad met haar traditionele gebouwen ergens verscholen met daar aanpalend de Yutuinen, een rustige oase in deze drukke stad.

Omdat de treinreis ons zo goed was bevallen, namen we op een zonnige dag nog maar eens de trein naar Suzhou, één van de waterstadjes rond Shanghai. Een netwerk van grachten, bruggen en aan het water gebouwde huizen. We konden hier ook even verpozen in de ‘Tuin van de Nederige administrateur’. Een lieflijke Chinese tuin met water, rotspartijen, paviljoenen en pagodes met tot de verbeelding sprekende namen zoals Hal van de Verwijderde Geur en Mandarijneendenhal.

Het mooie sprookje kon niet blijven duren en 3 weken en 5 steden later stapten we terug op het vliegtuig, eerst richting Londen daarna naar Brussel.

We hebben nog zoveel meer gezien in dit uitgestrekte land, teveel om op te noemen. We hebben een andere wereld leren kennen met grote contrasten, deze reis heeft een blijvende diepe indruk nagelaten. Nu we China voor een deel hebben doorkruist, begrijpen we nog beter de leefwereld en levensomstandigheden van Anne-Sophie in dit mysterieuze land. We bewonderen haar inzet en doorzettingsvermogen om dit tot een goed einde te brengen.

Bedankt Anne-Sophie, dat je onze charmante gids, tolk en reisleidster wilde zijn tijdens die 3 onvergetelijke weken.

Wist je dat...

2010-03-31T10:18:00.007+02:00

…ik hier soms echt de tijd van mijn leven heb?
…ik wel moet toegeven dat het toch niet altijd even gemakkelijk is zo alleen aan de andere kant van de wereld?
…ik iedere week yoga-les volg?
…ik ook kookles volg, maar dit spijtig genoeg niet veel voorstelt?
…je er dus niet op moet rekenen dat ik thuis wat Chinees voor jullie ga kunnen koken?
…Chinezen regelmatig in hun pyjama op straat lopen?
…ik dat hier af en toe ook wel eens doe?
…ik vorige week een paar keer Engelse les heb gegeven aan 20 superschattige kindjes?
…me dat echt wel beviel?
…ik graag nog eens garnaalkroketjes met frietjes zou eten?
…het hier soms de ene dag sneeuwt en je de volgende dag al weer in een T-shirt kan rondlopen?
…Hu Jintao (de president van China) op Chinees nieuwjaar op 2 meter van mijn bed stond?
…geen enkele Chinees dat blijkbaar de moeite vond om me dat even te komen vertellen?
…ik hem dus bijgevolg niet echt gezien heb?
…ik daar nog steeds niet mee kan lachen?
…er vaak gewoon geen deur aan de wc is?
…ik dat niet zo gezellig vind?
…je hier als buitenlander zowiezo al genoeg bekeken wordt?
…mijn elektrisch warmtekussentje overlaatst ontploft is?
…ik veel Chinese producten langs geen kanten betrouw?
…het water op m’n kot vaak geel is?
…dat heel handig is als je je witte kleren wilt wassen?
…ik weeral eens van kot ben moeten veranderen?
…ik niet tevreden ben met mijn nieuw kot?
…ik 99 % op mijn examens had?
…dit enkel bewijst dat het niveau hier dus enorm laag is?
…je om 3 uur ’s nachts nog makkelijk op straat barbeque kan gaan eten?
…ik dat super lekker vind?
…elk Chinees restaurant een meeneem Chinees is?
…je in Hefei in de Wonka winkels de allerbeste melk-thee kan kopen?
…ik daar een beetje verslaafd aan ben?
…er weinig verschil is tussen de vuilbak en de grond?
…er gewoon veel te veel Chinezen zijn?
…ik vandaag een interview gegeven heb voor de Chinese televisie?
…ik eerder ook al eens gevraagd werd voor een spelprogramma op tv?
…ik toen toch maar braafjes geweigerd heb?
…mijn mama en broer op bezoek geweest zijn in januari?
…we samen een prachtige reis hebben gemaakt?
…ik ook in februari een hele maand rondgereisd heb?
…er gewoon geen woorden voor zijn hoe geweldig dit was?
…ik echt wel vaker een blogbericht zou moeten schrijven?
…het er op één of andere manier vaak niet van komt?
…ik toch beter mijn best ga doen?
…niemand hier met Pasen paaseieren gaat eten?
…ik gelukkig van mama, oma en opa overlaatst een pakket vol chocolade gekregen heb?
…ik binnen een kleine 5 maanden terug thuis ben?
…ik jullie allemaal heel erg mis?
…deze blog ten einde is?

Xian en Luoyang

2010-02-13T09:24:00.005+01:00

Ben je er klaar voor? Niets vergeten? Goed, spring dan maar even mee op de trein, want vandaag wil ik jullie meenemen naar een stad op het einde van de zijderoute, het beginpunt van het Chinese keizerrijk. Je hebt toch een dikke jas bij?

Ik hoorde een diepe zucht. “Ik kan hier niet rechtop zitten, het plafond is véél te laag, dit hou ik geen 15 uur vol!” Maar we plooiden ons eens dubbel, de lichten gingen uit en al snel doezelden we weg onder het ritmisch gedreun van de trein en het gesnurk van de ons omringende Chineesjes. In de ochtend lieten we met veel plezier de geur van teveel mensen in een té kleine ruimte achter ons en stapten af in één van de oudste steden ter wereld, welkom in Xian. We trokken meteen naar de moslimwijk, waar de Chinese versie van Alibaba en zijn 40 rovers de heerlijkste mierzoete lekkernijen voor ons klaarmaakte. “Allah zij met u” riepen ze ons nog na en we verdwenen weer in de mengelmoes van mensen, geuren en kleuren. Daarna gingen we op zoek naar wat rust in de grote moskee, maar vonden een merkwaardige man die alle talen sprak. “Apakabar, anyonghaseiyo” zei hij tegen mijn reisgenootjes. “Bonjour mademoisselle, Guten Tag, hallo daar”, want dat wist die man wel goed, dat men in België 3 talen spreekt. Vervolgens gingen we op zoek naar de schatten van een zekere Qin Shihuangdi, maar hoewel Allah nog met ons was, vielen we in een hinderlaag. Plots stonden we oog in oog met wel 9000 krijgers! Onbeweeglijk en klaar voor de aanval stonden ze ons op te wachten, alsof ze daar al eeuwen stonden. Met alle Chinezen maar niet met den deze moet die man gedacht hebben. We trokken dan maar naar de Taoïstische tempel om vergiffenis te vragen. En als afsluiter van al dit moois, maakten we een fietstocht boven op de stadsmuren van Xian.

Heb je nog even tijd? Kom dan nog even mee naar China’s oude hoofdstad Luoyang. Het moet gezegd worden, het is een troosteloze stad. Luoyang is ooit eens een keertje platgebrand geweest, en blijkbaar heeft niemand de moeite gedaan om deze deftig terug op te bouwen. Maar wat er rondom Luoyang te zien is, is méér dan de moeite waard!

De wekker liep af op een onmenselijk vroeg uur. Nog half slapend sleepten we ons naar het minibusje dat ons naar de Shaolin tempel zou brengen. Nadat we er het immense tempelcomplex bezocht hadden, konden we genieten van een impressionante kungfu demonstratie. Niet zeker of we nu al volledig wakker waren, zagen we hoe een monnik zonder zichtbare moeite ijzer kapot sloeg op zijn hoofd, vervolgens stak er eentje een naald door een glas alsof dit de normaalste zaak ter wereld was. Een serieuze sneeuwbui en een helse rit later, kwamen we toe aan de bekende grotten met boeddhistische beelden van Longmen. Terwijl we ons als pinguïns stonden warm te klappen, aanschouwden we een huizenhoge boeddha. Gigantisch en impressionant zijn hier een understatement. Dit is hét mooiste dat ik ooit al gezien heb. Diep onder de indruk en met al deze mooie herinneringen keerden we terug naar huis.

Dit was het verslag van een reisje dat ik maakte midden december. Vandaag, de laatste dag van het jaar van de os, bevind ik me ergens in het zuiden van China, in de middle of nowhere in een rond huisje van de hakka minoriteit. Ik kan geen betere plaats bedenken om het nieuwe jaar in te zetten! Alvast een gelukkig Chinees nieuwjaar allemaal!

Altijd onderweg

2009-12-01T17:00:00.009+01:00

3 weken en 3 tripjes later is het weer hoogtijd voor een update! De winter is intussen in het land, maar we eten nog steeds gezellig buiten op straat. Hefei ziet er wel plots veel properder uit als het gesneeuwd heeft. Maar ik moet eerlijk toegeven, het is hier toch niet altijd even gemakkelijk, de elektriciteit valt regelmatig uit (tof als je juist onder de douche staat), er is weinig warm water, het water is vaak geel, er is geen verwarming in de klas! Ik heb het ’s morgens dan ook regelmatig moeilijk om me om 7 uur uit mijn bedje te slepen, me te gaan wassen met koud water, om dan in een oersaaie les te gaan zitten bevriezen. Maar de naicha houdt me op de been, dat is een melkthee met chocoladesmaak! En ook de uitstapjes maken het allemaal de moeite waard.

Tripje nummero uno bracht ons naar Wanfo Hu, letterlijk vertaald ‘het meer van tienduizend boeddhas’. Toen we daar laat in de avond aankwamen werden we uitgenodigd aan het kampvuur met de werknemers van China Postal, zij hadden een soort van teambuilding weekend. We werden weer ontvangen alsof we bekende popsterren waren, iedereen maakte onmiddellijk plaats en we zijn weer vereeuwigd op heel wat foto’s. De volgende dag zijn we dan het meer en zijn verschillende eilandjes gaan verkennen. Er was een gigantisch grote boeddha, heel indrukwekkend! En dan natuurlijk ook de bijhorende boeddhistische tempel, waar constant hetzelfde eentonige boeddhistische liedje werd gespeeld, we waren er al mee aan het lachen. Maar toen we de tempel verlieten, begonnen we het liedje al te missen, dus zijn we het maar gaan opnemen met onze mp3 speler. Het liedje wordt nu ten pas en ten onpas afgespeeld en herrinert ons aan ons fijn weekendje in Wanfo Hu.

Tripje nummer twee ging naar Shanghai, met als hoofddoel: shoppen!, want dat is in Hefei niet zo gemakkelijk. Ik werd weer verwelkomd in de beschaafde wereld door een dampende tas chocomelk en belgisch chocolade-ijs bij Haägen-Dasz. Heerlijk! Het voelde even alsof ik niet meer in China was! Buiten shoppen heb ik natuurlijk ook nog iets cultureel verantwoords gedaan, we zijn naar het propagandamuseum geweest, de oude wijk, de Franse Concessie en het huis van Sun Yat-sen. Ook het nachtleven in Shanghai was toch net iets interessanter in Shanghai dan in Hefei: mojito’s bij Zapatas, een Jazz Club en een optreden van Mr. Turtle. Terug thuis, stond er een examen op mij te wachten. Ik had er eerlijk gezegd geen goed oog in, want met al die tripjes was het er niet van gekomen om te leren. Maar het examen bleek goed mee te vallen en ik ben best tevreden met mijn puntjes (88 voor grammatica en 93 voor lezen, ja ze smijten hier net iets meer met de punten dan in Leuven).

Het laatste tripje ging naar Xitang en Wuzhen, samen met Katrien, Tessa, Sara, Julie en twee vrienden van hen, het komische duo: Wing de Hollander en Romain de Zwitser. Deze keer was het een tripje in Chinese style, mee met een kudde Chinezen, een Chinese gids en bijhorend vlagje. Xitang en Wuzhen zijn beiden waterstadjes in de provincie Zhejiang. Het was er best wel mooi, maar toch net iets te commerciëel naar mijn goesting. Yuliang (zie één van de vorige tripjes) was dan toch veel hartverwarmender! Maar dat neemt niet weg dat we ons enorm geamuseerd hebben. We hebben hard gelachen met Wing en zijn dyslex, erhm ja of wat is het nou ook weer? In Xitang hebben we een visser gezien die vist met aalscholvers. De vogels vangen vissen maar kunnen ze niet doorslikken doordat ze een koordje rond hun nek hebben en ze zijn getraind om hun vangst uit te spuwen in de boot. Slim gezien van die Chinezen, maar ik ben toch blij dat ik geen aalscholver ben. In Xitang is ook een deel van Mission Impossible 3 opgenomen! Op zondag had ik nog geen zin om naar huis te gaan, en aangezien we toch in de buurt waren, ben ik nog met Wing naar Hangzhou geweest, kwestie van nog eens impulsief te doen. Ik wou daar al zolang eens naartoe. We zijn naar the West Lake geweest by night, dat was heel mooi met de fonteintjes, en de volgende dag West Lake by daylight, ook heel mooi, maar toch niet het paradijs waar iedereen het zo over heeft, heb ik iets gemist?

Jullie worden allemaal heel erg gemist!

Huangshan

2009-11-08T09:04:00.014+01:00

Ergens op een blauwe donderdagnamiddag in het midden van oktober besloten we om het stoffige Hefei in te ruilen voor paradijselijkere oorden ergens in het zuiden van Anhui. 'We' dat zijn Marco, Felix, Paulina en ik. Huangshan stond al lang op ieders verlanglijstje, dus de bestemming was snel gekozen. Ik zie jullie al bedenkelijk kijken, 'Huangshan' wat is dat nu weer voor iets? Wel, ik zal jullie uit de onwetendheid verlossen, het is een berg, en niet zo maar één, het is de bekendste en zou tevens ook de mooiste berg van China zijn. In het verleden hebben heel wat Chinese schilders en dichers zich laten inspireren door het indrukwekkende landschap van Huangshan, we waren benieuwd of het ook ons kritische westerlingen zou kunnen bekoren! Dus zie hier het verslag van mijn avonturen in Huangshan en omstreken.

Na 5 uur de adem van een stinkende Chinees in mijn nek (lees een busrit waarbij er meer ticketjes verkocht zijn dan er zitplaatsen zijn, en dus de gang vol Chinezen zit), kwamen we aan in Tangkou. Tangkou zelf is niets bijzonders, ja, we kunnen zelfs zeggen dat het er vuiler is dan in Hefei, maar het is een uitstekende vertrekbasis voor een bezoek aan Huangshan. Tegen dat we daar toekwamen was het al vrij laat, dus hebben we snel een hotelletje gezocht en zijn we in ons nestje gekropen, want de volgende dag moesten we vroeg uit de veren. De jongens wilden zich bewijzen en kozen voor de westelijke trappen om Huangshan te beklimmen, dat is de langste en moeilijkste weg, maar als beloning krijg je dan het mooiste uitzicht. Ik wilde de oostelijke trappen nemen, maar toen we er aankwamen besloot Paulina, die nochthans voordien zo enthousiast was, dat ze het toch niet ging aankunnen en dat ze met het kabelliftje wou gaan. Wie mijn angst voor kabelliftjes kent, zal begrijpen dat ik daar niet voor stond te springen. Zeker niet voor made-in-China kabelliftjes! We zijn dan toch zonder kleerscheuren boven geraakt. Eenmaal op de top van de berg was het uitzicht fenomenaal, de foto’s spreken voor zich denk ik. (Voor wie ze nog niet gezien heeft, je moest al op mijn fotoblog zitten!) Tegen de namiddag hadden ook de jongens de top bereikt en gingen we op zoek naar het meest betaalbare hotel op de top van de berg. Kort gezegd, het hotel was duur en trok op niets. Ook hier, een foto zegt meer dan 1000 woorden. We zaten met 8 op een kamer, een matras van nog geen halve centimeter dik, geen verwarming, geen sanitaire voorzieningen en een tochtgat van jewelste! Aangezien het boven op een berg ’s nachts rond de nul graden wordt, had ik er geen goed oog in. We hebben alle kleren die we bij hadden aangetrokken, it was a crime against fashion, maar beter dan doodvriezen, niet? Ik heb geen oog dichtgedaan, maar gelukkig was het een korte nacht. Om 5h 's morgens bevond ik me namelijk al tussen een massa Chinezen, die het leven liever bekijken door de lens van hun camera, om te wachten tot de zon eindelijk zou komen piepen. Ze was trouwens te laat, die zon toch, maar het was de moeite waard! Tegen een uur of half 7 zijn we de berg weer afgedaald. Onderweg kwamen we heel wat Chineesjes tegen die materiaal naar de top van de berg brachten. Stel je voor, 7km trapjes omhoog, met een ballast van wel 100kg op je rug. Goe zot zijn ze! Toch straf dat het blijkbaar goedkoper is om materiaal door Chineesjes te laten brengen, dan door het met het kabelliftje mee te nemen, of misschien is dat gewoon een manier om meer Chineesjes te werk te stellen.

Daarna besloten we naar Shexian en Yuliang te gaan. Yuliang is een nog authentiek Chinees dorpje. Normaal gezien moet je inkom betalen om in dit dorpje in te mogen, maar we besloten van gewoon naast de ingang te gaan in plaats van erdoor, en zo hebben we dan fijntjes die inkom ontlopen. Ze moeten hun systeem dan maar wat waterdichter maken hé. In Yulliang was het echt aangenaam om te verblijven. Ergens tussen de kippen en de eenden hebben we dan een leuk guesthouse gevonden. In de namiddag hebben we een boottochtje gemaakt op het riviertje in Yuliang, kwestie van de plaatselijke economie toch iets te gunnen, En daarna hebben we ook een bezoekje gebracht aan Shexian. Een stadje vlak naast Yuliang dat we omgedoopt hebben tot 'little Italy', ham en vis die overal hangt te drogen, scooters á volonté. De volgende dag besloten we naar Chengkan te gaan, ook een oud, authentiek Chinees dorpje. Dit dorpje was opgebouwd volgens de regels van de Fengshui, heel bijzonder. Er stonden nog huizen uit de Ming-dynastie. De laatste halte op ons tripje was Tunxi. We waren even aan het twijfelen of we dat nog wel zouden doen, want dan zouden we jammer genoeg weer een dag les missen. Maar toen Marco zei dat er een International Youth Hostel was, mét Westers ontbijt, was de knoop snel doorgehakt. Tunxi is best nog wel een leuk stadje. Er is een oude straat en een man met een suikerspinmachine. Na 5 dagen werd de heimwee naar ons geliefde Hefei te groot en besloten we het voor bekeken te houden. Het was een tripje om nooit te vergeten!

Liefs!

The good life!

2009-10-22T09:37:00.013+02:00

Hier ben ik weer met een update van mijn avonturen in het Verre Oosten. Er zijn ondertussen al bijna 2 maanden voorbij gevlogen and honestly, I’m having the time of my life! Oja, ik wil jullie niet jaloers maken, maar het is hier nog volop zomer!

Zoals je kon lezen in mijn vorige blog, zijn we dus gaan picknicken aan een meer net buiten Hefei. We, dat zijn Alex, Felix, Federico, Marco en ik. We wilden oorspronkelijk met de bus gaan, maar de bushalte bleek weer eens zoek, en dat is geen alleenstaand geval, alles wordt hier constant verplaatst in China. Dus besloten we om toch maar weer een taxi te nemen. We toonden het kaartje aan de chauffeur, en natuurlijk wist die waar dat ligt! Zenme bu zhidao! Maar 25 km later reden we terug voorbij onze unief en besloot de chauffeur dat ie het toch niet ging vinden….Nog eens 20 km later zagen we dan toch een meer opduiken. Dan op zoek naar een picknick-plekje en genieten van de rust, de frisse lucht en een prachtig uitzicht op een helaas erg vervuild meer. Nee, we eten vanaf nu geen vis meer in Hefei! Veel rust werd ons echter niet gegund, want al gauw hadden we heel wat pottenkijkers. Maar toen we merkten dat 1 van die Chineesjes een bootje had, dachten we stiekem dat het onze dag toch nog completer zou maken als we een boottochtje zouden kunnen versieren. Een paar woordjes Chinees did the trick, want even later bood ie ons met veel plezier een tochtje aan! Hij moest wel eerst even wat water uit zijn bootje scheppen...! Er waren slechts drie plaatsjes (lees: drie reddingsvesten), maar als enige vrouw in het gezelschap was het niet moeilijk een plaatsje te bemachtigen. Het tochtje was geweldig! De Chinees moest natuurlijk eens laten zien hoe snel zijn bootje wel niet kon varen en met dat gat in de boot voelde ik me erg op mijn gemak! Een half uur later stond ik nog te trillen op mijn benen! Na de picknick zijn we het platteland ingetrokken. Ik was niet van plan om terug te keren voor ik een os had gezien, maar merkwaardig genoeg was er op dat moment geen enkele os te bespeuren, dus vroegen we maar aan een boer of die toevallig geen os had, en die ging die met veel plezier uit zijn stal halen. Het Chinese platteland is echt geweldig, had ik een tentje bijgehad, dan was ik er gebleven! Need I say more…

De volgende dag na een hardhandige Chinese massage ging ik half kreupel mijn bezoek opwachten. Katrien, Sara en Tessa kwamen namelijk op bezoek in Hefei! Het was een blij weerzien! We zijn samen naar de zoo geweest! Ik had een beetje schrik dat de zoo nogal een zielige bedoening zou zijn, met verwaarloosde diertjes. Maar niets was minder waar! De zoo hier is veel aangenamer dan die van Antwerpen. Alleen de olifant liep er een beetje zielig bij en vertoonde neurotisch gedrag. Hoogtepunt van de dag was natuurlijk de panda! O zo schattig! En terwijl wij belgen riepen: ‘O zie daar een panda!’, riepen de Chineesjes: ‘Mama, papa kijk! Een buitenlander!’ Echt, het gaat er soms over! Dan weet je meteen hoe die dieren zich voelen. De volgende dag zijn we gaan eten in mijn favoriet restaurant, want mijn bezoekers wilden graag de befaamde frietjes proeven. Die zijn enkel en alleen te verkrijgen in Weili, oftewel dirty place! Er is namelijk ooit eens een Amerikaan geweest (God bless him) die een poging heeft gewaagd om uit te leggen wat frietjes zijn, dus nu hebben ze daar iets dat toch wel aardig in de buurt komt. Mijn bezoekers waren er weg van!

Aangezien het vakantie was besloot ik om 's avonds met mijn vriendjes mee te gaan naar Nanjing. Dus sprongen we op de bus en 3 uurtjes later stonden we er al, de eend in de kofferruimte is ook tegen alle verwachtingen in levend aangekomen! De eerste dag in Nanjing moest ik vroeg uit de veren (misschien net zoals de eend, ik denk niet dat die meegekomen is om in een andere vijver gezet te worden), want we gingen naar de plantentuin met een paar Thaise klasgenootjes van Katrien en Tessa. De dag erna hebben we het rustig aangedaan en zijn we gaan shoppen! Woensdag zijn we naar de Purple Mountains geweest. Daar is onder andere een mausoleum voor Sun Yat-sen, u allen wel bekend, en een tombe uit de Ming-dynastie. En ook heel veel trapjes! Na 3 daagjes besloot ik terug naar huis te gaan, want de vakantie was bijna voorbij. Dat ging iets minder vlot dan in het heengaan. De bus was veel te laat en ik begon me zorgen te maken, want ik verstond geen woord van wat die Chinezen aan het omroepen waren. En doordat er in de baan naar Hefei zoveel putten zitten, hebben we zeker een half uur in de verkeerde richting gereden, waarbij de bus dus iedere keer opzij moest als er een tegenligger kwam. Keeping in mind that het verkeer hier sowieso al zo gevaarlijk is was ik erg blij dat ik weer 'thuis' was. Toen ik terug op de unief kwam, lag er een aangename verrassing op me te wachten. Je raadt het nooit! Een viool! Gekregen van iemand van Mauritius, die nu vertrokken is naar een andere stad om geneeskunde te gaan studeren. Hoe leuk is dat!

Ik heb nog zoveel te vertellen, ik ben verhuisd, ik ben verchineesd en onlangs op een geweldig tripje geweest naar het Zuiden van Anhui. Maar die spannende avontuurtjes bewaar ik voor een volgende blog, want ik zou niet willen dat jullie ogen erop achteruitgaan door zo lang voor de computer te zitten om mijn blog te lezen. Bedankt voor de reacties (oja, vanaf nu zouden ook gewone stervelingen zonder google-account een reactie moeten kunnen posten). Tot de volgende!

Liefs!

1 maand in China

2009-10-01T21:33:00.004+02:00

Heb je al gegeten! (vergis u niet, dat is geen vraag, maar gewoon een doordeweekse Chinese begroeting, het is eens iets anders dan 'ni hao'). De eerste maand in China is intussen voorbijgevlogen! En het is ook al een hele tijd geleden dat ik nog eens iets gepost heb op mijn blog, dus hoog tijd voor een update zou ik zo zeggen. Wat is er de voorbije weken zoal gebeurd?

Ondertussen al enkele weken geleden ben ik eens een weekendje naar Nanjing geweest, om een bezoekje te brengen aan Katrien en Tessa. Het was wel een beetje spannend moet ik eerlijk toegeven. Zo helemaal in mijn eentje naar het station (en dat ligt echt niet om de hoek), dan als enige buitenlander op de trein (staar staar) en daarna met de taxi naar Nanjing Shifan University, want daar zouden ze me opwachten. En lap, het begon al goed, vroeg die taxichauffeur toch wel of ik naar de oude universiteit of de nieuwe moest, wist ik veel dat er twee campussen waren. Ik was op dat moment nog geen trotse bezitter van een gsm, dus gokte ik maar dat het de oude campus was. Maar na daar een uur en een half gewacht te hebben, begon ik me toch wel echt zorgen te maken. Moederziel alleen in een grote stad, het werd al avond en ik had geen dak boven mijn hoofd. Gelukkig had ik mijn boterhammetjes bij, dat biedt toch altijd enige troost in moeilijke tijden. Maar plots verschenen daar twee vrolijke figuurtjes en kon ik gelukkig toch in hun geweldig appartement blijven logeren. Het was de reis zeker waard! Nanjing is echt wel een aangename stad en ook wel een beetje een shopping paradijs. Dus 2 dagen later en 3 paar schoenen rijker keerde ik tevreden terug naar mijn boerengat.

Voor de rest is er niet veel bijzonders gebeurd. Ik heb de plaatselijke berg beklommen (écht beklommen, want de verharde weg was plots zoek), mijn visum in orde gebracht en ook de Chinezen blijven er vrolijk op los rochelen. Ik ga elke voormiddag braafjes naar de les van 8 tot 12. Daarna gaan we regelmatig eten in Weili, we noemen het ook wel ‘dirty place’, dat spreekt voor zich denk ik. Tegenwoordig waag ik me ook al eens aan het eten op straat, en dat mag je gerust heel letterlijk opvatten, gewoon stoelen en tafels op het voetpad, hygiëne: nougabolle. Het eten komt wel vaak op hetzelfde neer, lijst met gloenten, maar het kan me toch wel bekoren! Spijtig genoeg is er iemand op de gang in het bezit van een weegschaal waardoor ik niet anders kan dan onder ogen zien dat ik toch ietsiepietsie bijgekomen ben. Maar achja, de winter komt eraan en er is hier geen verwarming, dus die extra kilootjes komen misschien nog goed van pas.

Ondertussen word ik steeds meer en meer opgegeten door de muggen. Het leuke aan de Chinese muggen is, je hoort of ziet ze niet komen! Dus ze houden je niet uit je slaap met vervelend gezoem en zijn zo iniemienie klein dat je niet zou verwachten dat ze zo'n schade zouden kunnen aanrichten. Maar o wee als ze je bijten! Het begint als een gewone muggenbeet, daarna wordt je been half rood en begint het te gloeien alsof het in brand staat, en dan komt er een wondermooie schijf op je been, die daar dan meer dan een week blijft staan. Ik lijd echt aan een chronisch tekort aan lange broeken.

Voor ik het vergeet, wil ik iedereen nog een gelukkige Chinese Nationale feestdag wensen, hiephiep hoera voor de Communistische Partij! En het gaat niet onopgemerkt voorbij… Overal versiering, bloemetjes, vlaggetjes, solden en vooral, elke Chinees heeft verlof! Dus als je niet verpletterd wil worden, kan je beter niet buiten komen! Echt waar, ik heb vandaag een poging gewaagd, maar ik was rap terug 'thuis'. Ook ik heb verlof, van 1 tot 8 oktober. Maar omdat ze dat toch een beetje overdreven vonden, moest al dat verlof gecompenseerd worden door zondag naar de les te gaan. Pff zondag les, dat is ook iets dat alleen Chinezen kunnen bedenken.

Morgen ga ik met een paar vrienden naar een meer op het platteland om daar een picknickje te placeren. We zijn vandaag al inkopen gaan doen, du pain, du vin et du boursin in Chinese variant natuurlijk. Hopelijk zit het weer nu nog een beetje mee, dan zijn we compleet gelukkig! Zaterdag en zondag zouden Katrien, Tessa en Sara op bezoek komen. Dan kan ik mijn Nederlands nog eens van onder het stof halen. Ik kijk er echt naar uit!

Veel liefs!

Even een kleine onderbreking voor verkeersinformatie

2009-09-12T15:13:00.004+02:00

Wat hebben we vandaag geleerd?

Puntje 1: Strepen op de baan staan er voor de schone schijn, blijf vooral niet in het juiste vak. Ook in de verkeerde richting rijden is geen enkel probleem. Maar toeter liefst een keer of 10 zodat iedereen weet dat je er bent, je valt een beetje uit de toon als je het niet doet.

Puntje 2: Het voetpad is allerminst om op te wandelen! Nee, het is voor brommers en fietsers, en als het breed genoeg is zelfs voor auto’s. Het is ook niet omdat het groen is voor voetgangers, dat je zomaar de straat kan oversteken. Doe dat enkel als je je leven beu bent.

Puntje 3: Stoppen voor een rood licht is hier echt wel not done! Onderweg zoveel mogelijk voetgangers aanrijden is the right spirit!

Eerste week in Hefei

2009-09-05T14:42:00.008+02:00

Nimen hao! Het is zover, ik heb eindelijk internet! Dus zie hier, mijn allereerste berichtje vanuit Hefei. Zondag heb ik samen met Tessa, Katrien en Julie de trein genomen, zij stapten af in Nanjing, en na een treinrit van 4 uur stapte ik als enige buitenlander af in Hefei. Het was er een echte overrompeling, ik wist even niet waarnaartoe, maar plots zag ik ergens in de massa een hand met een briefje met mijn naam erop, godzijdank!

Samen met Chen Ning en zijn vrouw hebben we een taxi genomen naar Anhui Daxue. Eerst wilden ze me daar niet helpen, want het was zondag en de laoshi buzai, de leerkrachten zijn er niet. Maar na een tijdje hebben ze me dan toch een kamer gegeven, dus ik ging meteen kijken waar ik het komende jaar zou doorbrengen. Maar dat viel echt wel tegen. Mijn kamergenoot woont er al 2 jaar, maar ze was op dat moment in Beijing. Het is precies of er is een bom ontploft in de kamer, elke vierkante meter ligt vol spullen en ook de ‘badkamer’is niet echt wat ik gewend ben. Byebye luxe…

Op maandag ben ik me gaan inschrijven aan de universiteit en dat verliep laten we zeggen ‘op z'n Chinees’. Informatie geven of vragen beantwoorden is blijkbaar niet hun specialiteit, zoek het zelf maar uit, want wij zijn druk bezig met thee drinken. Dinsdag kregen we dan toch een kleine introductie en konden we onze boeken gaan kopen. Woensdag zijn dan de lessen begonnen. Ik zit in het tweede hoogste niveau en in de klas ben ik de enigste zonder spleetogen. Ik moet elke weekdag van 8h tot 12h naar de les, jaja je leest het goed, 8h ! Gelukkig moet ik gewoon de gang uitwandelen om naar de klas te gaan, meer activiteit zou ik op dat vroege uur ook niet aankunnen eerlijk gezegd. Maar na 1 dag les besloten ze al om de lessen even te onderbreken, want er zijn een paar leerlingen met hoge koorts en ze vrezen voor de Mexicaanse griep. Dus hebben we een paar dagen vrijaf. Ook iedereen die nog geen 7 dagen in China is moet in quarantaine, gelukkig was het net mijn 7de dag.

Ondertussen heb ik al heel wat nieuwe vriendjes en vriendinnetjes gemaakt. Ik ben hier de enige Belg en de Europeanen kan je makkelijk op 1 hand tellen. Afrikanen, Indonesiërs en Koreanen zijn er dan weer in overvloed. Jaja, mijn Zambiaans gaat erop vooruit. Mijn kamergenoot is ook al terug van Beijing. Ondanks haar rommeligheid valt de persoon op zich goed mee. Het is een meisje uit Gabon. Blijkbaar had ik ook nog een andere kamergenoot, maar ik heb hem doodgeslagen nadat ik heel de gang bijeen heb geschreeuwd. Een giganstische kakkerlak! Er zitten ook nog heel wat andere beesten, maar dat is peanuts in vergelijking met een 10cm lange kakkerlak.

De omgeving rond de universiteit is vrij mooi, er zijn veel bomen en een meer met bankjes. De vlinders zijn hier trouwens zwart. Buiten de poorten van de universiteit is het vrij vuil. Op sommige plaatsen stinkt het echt enorm, geen idee hoe ze dat toch voor elkaar krijgen. Ik heb ook al in de meest ondenkbaar vieze plaatsen gegeten, maar voor 8o cent voor een heel uitgebreide maatlijd mag je niet kieskeurig zijn natuurlijk. Voorlopig durf ik het nog niet aan om hier vlees te eten. Als je in de karretjes op straat het vlees in de blakende zon ziet liggen met daarbovenop een slapende Chinees, dan is mijn goesting al over. En in de supermarkt zitten levende slangen en kikkers je aan te staren, njammie.

Maar voorlopig gaat het nog altijd goed met me. Mijn voorraad chocolade is gelukkig nog niet uitgeput. Ik heb besloten om het niet uit te delen, it's too precious. Voor de rest is het nog wat wennen. Het weer is trouwens om dood te vallen, dus heb ik nog niet zoveel gedaan. Nog even vermelden dat ik door al die censuur ook niet aan mijn fotoalbum kan, en ik kan ook niets veranderen op mijn blog, zelfs een bericht posten is al moeilijk. Dus laat ik hier even weten dat je vanaf nu mijn foto's kan bekijken op http://ansoinchina.reisdagboek.be/fotoboek. Ondertussen zijn de Afrikanen de mis aan het voorbereiden voor morgen, en ze menen het serieus, dus moet ik dringend eens een kijkje gaan nemen...

Veel onhygiënische groetjes vanuit China! x

Verblijf in Shanghai

2009-08-30T01:49:00.002+02:00

Dajia hao - hey iedereen! Hier mijn eerste berichtje vanuit China, zet je maar schrap want het is meteen een hele boterham. Voorlopig schrijf ik jullie nog vanuit een hotel in Shanghai, vanaf vanavond hopelijk vanuit mijn eigen stekje in Hefei.

Na een pijnlijk afscheid in Zaventem, stapte ik met traantjes in de ogen op de vlucht naar Londen. De overstap in Heathrow verliep wonderlijk vlot. Het vliegtuig had wat sneller gevlogen, dus hadden we meer dan voldoende tijd om over te stappen. We moesten nog een uurtje wachten vooraleer we op ons gigantisch vliegtuig naar Shanghai konden stappen. Na een eindeloze, maar aangename vlucht zijn we veilig geland. Eenmaal uit het vliegtuig werden we overvallen door een hitte van jewelste en een niet zo aangename geur… Welkom in China!

Het was verdacht rustig op de luchthaven. Na enkele ni hao’kes konden we zonder problemen het land binnen. We pikten onze valies op, die ondertussen al enkele onderdelen verloren had, en sprongen in een taxi. 1 verkeersboete en enkele hartstilstanden later stapten we weer uit in de straat van bestemming. Door wegenwerken in de straat (niet alleen daar, maar in héél Shanghai zou nog blijken) kon de taxi niet aan ons hotel stoppen en moesten we nog een heel eind te voet. We werden begroet door wel 20 Chinezen die onze koffers wilden dragen, maar we vertrouwden het zaakje niet en trokken te voet door de bouwwerf. Het was nog maar 9h ’s morgens en het was al om dood te vallen! Smog, stank, hitte en massa’s Chinezen. Waar zijn we toch aan begonnen! Gelukkig lachte het hotel ons al toe vanop een afstand of de moed was in onze schoenen gezakt.

Het hotel valt gelukkig 100% mee. Airco en een bed, wat moet een mens meer hebben. We probeerden het internet eens uit en raakten al snel gefrustreerd door al die censuur. Geen facebook, geen youtube, ik kon zelfs niet op mijn eigen blog! Ook smsjes sturen naar huis lukt maar niet, dus dat was even een domper op de feestvreugde. Na een klein dutje (een jetlag is voor watjes) sprongen we weer in een taxi om de stad te gaan verkennen. En wat blijkt, op sommige plaatsen kan het nog meer stinken dan op andere, en de stroom starende Chinezen lijkt oneindig. We hebben dan ook iets gegeten, Chinees met Westerse inslag, om maag en darmen nog een beetje te sparen. Tegen de avond zijn we ook al onze treintickets gaan kopen voor zondag. Katrien en Tessa naar Nanjing en ik naar Hefei. We zitten gelukkig op dezelfde trein.

Na een welverdiende nachtrust en een lekker ontbijt, zijn we weer de stad gaan verkennen. Deze keer zijn we naar de Bund geweest, centjes gaan wisselen in de Bank of China en Katrien heeft al een postpakketje verstuurd. Daarna zijn we thee gaan drinken met enkele Chinezen die we in een parkje hadden leren kennen. Het was een hele belevenis, maar ongelofelijk duur (30 euro voor 5 vingerhoedjes thee)! Achja, het was waarschijnlijk wel heel exclusieve thee ofzo. We hebben het dan maar gecompenseerd door goedkoop avondeten. We hebben eens zot gedaan en zijn een écht Chinees restaurant binnengestapt. Geen idee wat we juist gegeten hebben, maar het was best lekker en kostte slechts 70 cent. We hadden in ieder geval veel bekijks.

Gisteren hadden we afgesproken met onze klasgenootjes (Elke, Lieselot, Niels en Kirsten) op de Bund. Daarna zijn we samen door de tunnel onder de rivier gegaan en hebben we het nieuwe stadsgedeelte bezocht. Daar staan eigenlijk vooral buildings. We zijn er dan in eentje omhoog gegaan en van daaruit hadden we een prachtig uitzicht over Shanghai (foto’s volgen nog).We hebben dan ook nog eens 10 keer op de foto gestaan met Chinezen. Je ziet ze dan zo kijken, ze durven het niet echt vragen, maar als je dan eens vriendelijk lacht dan staan ze daar hoor. Ook denken sommige Chinezen dat ze ongegeneerd kunnen roddelen over ons, maar als we dan toevallig een woordje Chinees laten vallen weten ze soms niet wat hen overkomt. ’s Avonds zijn we naar de cinema geweest en hebben een tekenfilmpje gezien.

Shanghai is echt wel gigantisch en het is allemaal soms een beetje overweldigend, maar het bevalt me hier wel! Ondertussen geraak ik via vele omwegen wel op mijn blog, maar het is echt wel niet zo eenvoudig.

Vandaag is een grote dag, we verlaten smoggy and smelly Shanghai en nemen de trein naar onze eindbestemming. Ik ben benieuwd! Na 2 uur treinrit zullen Tessa en Katrien me verlaten en moet ik nog een uurtje wachten vooraleer ik in Hefei ben. Daar zou ene Meneer Chen Ning op me wachten met een bordje met mijn naam op. Fingers crossed dat ik hem ga vinden!

Hopelijk gaat bij jullie alles goed? Veel liefs van Anso!

Welkom!

2009-08-25T13:12:00.002+02:00

Hey iedereen!

Welkom op mijn blog! Morgen is het eindelijk zover, dan vertrek ik naar China, waar ik een jaartje zal studeren aan Anhui University in Hefei.
Via deze weg zal ik proberen om jullie zoveel mogelijk op de hoogte te houden van al mijn avonturen. Alvast veel kijk- en leesplezier!